Daydream
Toen ik als jongetje van 11, 12 jaar met mijn vriendje op zolder onze eigen radiostudio hadden gemaakt (in een kast op zolder stond een pickup en een oude radio waar we een microfoon op konden aansluiten) en we helemaal gelukkig werden van onze versie van “192 goed idee, het station waar muziek in zit”, moesten we natuurlijk ook aan plaatjes komen om te draaien. We zonden overigens niet uit via de ether, maar de ouders konden beneden in de kamer op een luidspreker luisteren die met een lange speakerkabel aan de radio in onze studio verbonden was.
In die periode was er in Hilversum een platenwinkel van De Roos, vlak bij het station. De Roos had altijd goed gevulde bakken waar je voor fl 0,99 of fl. 1,49 singletjes kon kopen. Eén van die singletjes was Manah Manah van Manah Mackay. Een op de lachspieren werkend liedje wat later dankbaar is gebruikt voor de Muppet Show. De B-kant van de single was Daydream. En die song boeide mij steeds weer. Net als de wat bekendere A kant werd er geen tekst gezongen maar alleen een vorm van lalala. Makkelijk te onthouden!
Later maakte ik opnieuw kennis met het lied maar dan in de uitvoering van de Belgische band Wallace Collection. En het werd mijn favoriet – niet in de laatste plaats vanwege de heerlijke drumrolls die er in zitten.
Ik heb heel lang niet in bandjes gespeeld. Medio 2024 kreeg ik de vraag om mee te spelen met een gelegenheidsbandje. Behalve dat ik kon spelen met mijn jeugdvriend Kees, met wie ik toch al 40 jaar geen muziek meer had gemaakt, onze huidige gitarist Rob, die ik toen slechts kende als klant bij Muziekcentrum Schimmel, en tot mijn verrassing met onze bassist Ger, bij wie ik meer dan 50 jaar geleden in de klas zat op de MDS in Amsterdam.
Dit gelegenheidsoptreden werd gevolgd door het verziek van Rob en Ger om mee te gaan doen in hun nieuwe band Next Summer. Waar ik maar wat graag ja op heb gezegd. En wat was het eerste nummer dat werd gesuggereerd om te gaan spelen: Juist! Daydream. Ik geniet er elke keer dat we het spelen met volle teugen van!